Francuska Buda Dalekiego Wschodu (EFEO) − francuszczyzna instytut specjalizujący się w badaniu społeczności azjatyckich, założony w 1900 r. w Hanoi, w ówczesnych francuskich Indochinach. Po wyzwoleniu główna miejsce stałego pobytu została przeniesiona do Paryża. Główne obszary badawcze EFEO, to archeologia i szkoła główna powyżej współczesnymi społeczeństwami azjatyckimi. Od 1907 r. EFEO kieruje również pracami konserwatorskimi w Angkorze.
Spis treści
- 1 Architektura transkrypcji EFEO
- 2 Ośrodki badawcze EFEO na świecie
- 3 Dyrektorzy EFEO
- 4 Linki zewnętrzne
//
Platforma transkrypcji EFEO
W XIX w. w EFEO opracowano platforma transkrypcji znaków pisma pisma chińskiego na abecadło łąciński. Odpis EFEO wykazuje niewielkie pokrewieństwo do transkrypcji Wade-Giles and Hanyu Pinyin. Natychmiast zastąpione szczerze przez Pinyin.
Porównanie systemów transkrypcji:
IPA
EFEO
WG
Pinyin
p
p
p
b
pÊ°
p’
p’
p
t
t
t
d
tÊ°
t’
t’
t
k
k
k
g
kÊ°
k’
k’
k
ts
ts
ts
z
tsÊ°
ts’
ts’
c
tʂ
tch
ch
zh
tʂʰ
tch’
ch’
ch
tɕ
k/ts
ch
j
tɕʰ
k’/ts’
ch’
q
É•
s/h
hs
x
w
ou/w
w
w
j
i/y
y
y
ɤ
ö/é
o/ê
e
ər
eul
êrh
er
z̩
eu
û
i
i
e
ih
i
y
u
ü
ü/u
u
ou
u
u
ən
en
ên
en
ɤŋ
eng
êng
eng
iÉ›
ie
ieh
ie
iɤʊ
ieou/iou
iu
iu
iɛn
ien
ien
ian
uo
ouo
o/uo
o/uo
uaɪ
ouai
uai
uai
ueɪ
ouei
ui
ui
uan
ouan
uan
uan
uən
ouen
un
un
yÉ›
iue
üeh
üe/ue
yɛn
iuen
üan
üan/uan
yn
iun
ün
ün/un
yÊŠÅ‹
ioung
iung
iong
Ośrodki badawcze EFEO na świecie
- Główna miejsce zamieszkania − Paryż, Francja
- Puducherry − India
- Rangun − Birma
- Cziang Maj − Tajlandia
- Kuala Lumpur − Malezja
- Dżakarta − Indonezja
- Phnom Penh i Siem Reap − Kambodża
- Wientian − Laos
- Hanoi − Wietnam
- Hongkong i Pekin − Chiny
- Tajpej - Tajwan
- Seul − Korea Południowa
- Kioto i Tokio − Japonia
Dyrektorzy EFEO
- 1900: Louis Finot
- 1905: Alfred Foucher
- 1908: Claude-Eugène Maitre
- 1920: Louis Finot
- 1926: Léonard Aurousseau
- 1929: George Cœdès
- 1947: Paul Lévy (etnolog)
- 1950: Louis Malleret
- 1956: Jean Filliozat
- 1977: François Gros
- 1989: Léon Vandermeersch
- 1993: Denys Lombard
- 1998: Jean-Pierre Drège
- 2004: Franciscus Verellen
Linki zewnętrzne
- Ecole française d’Extrême-Orient
Wózek z Trundholm
Lewa, niepokryta złotą folią stronica wózka z Trundholm.
Wózek z Trundholm – wózek wypasiony znaleziony w 1902 roku na północno-zachodniej Zelandii w Danii. Odkryto go w toku orki w gminie Trundholm, tak więc także wziął swoją nazwę. Datuje się go uniwersalnie na II trudne dni epoki brązu wedle chronologii Oskara Monteliusa, alias podług lat kalibrowanych na 1700-1300 p.n.e.
Budowa
Tworzyło go sześciokołowe podwozie o długości 60 centymetrów, na którym z przodu była zamontowana figurka konia, z tyłu zaś pokryta złotą folią brązowa tarcza o wadze 1,55 kilograma. Została białogłowa wykonana z dwóch zespojonych ze sobą wypukłych krążków, wykonanych techniką odlewu. Warstwa tarczy jest sowicie zdobiona ornamentem złożonym z motywów geometrycznych (koncentryczne kręgi, spirale). Przy szyją konia znajduje się niewielkie uszko, które być prawdopodobnie służyło do połączenia za pomocą rzemienia czy też sznurka, z uszkiem na krawędzi krążka. Ciekawy jest blisko tym wydarzenie, iż figurka konia też jest osadzona na podwoziu.
Interpretacje
Krążek zapłacony złotą folią przedstawia bodajże bóstwo słoneczne. Konterfekt wozu z tarczą słoneczną i zaprzęgiem końskim, jest częstym tematem scen figuralnych z epoki brązu i wczesnej epoki żelaza, wiązanych z nader powszechnym w tych czasach kultem Słońca. Jednakowo przedstawiany jest w greckiej mitologii bóg Słońce. Uwagę przykuwa tymczasem osadzenie konia na podwoziu, co przypuszczalnie nazywać na to, iż też koń jest symbolem bóstwa, najpewniej bóstwa płodności, są to wprawdzie przed chwilą przypuszczenia.
Bibliografia
- Joachim Åšliwa (red.): Stary i dziewiczy rzeczywistość (Od “rewolucji” neolitycznej do podbojów Aleksandra Wielkiego). Gród podwawelski: Åšwiat Książki, Fogra Wydawnictwo Wydawnicza, 2005, s. 393.
- Jan Parandowski: Mitologia (Religia i podania Greków i Rzymian). Londyn: Bicie serca, 1992.
