Współrzędne: 51°9′49″ N 2°49′31″ W51.1636111 -2.8252778 (Sweet Track)

Sweet Track

Sweet Track – starożytna wybieg przeprawowa przez mokradła Somerset Levels w Anglii, w hrabstwie Somerset. Najstarsza ze znanych, zręcznie poprowadzona wybieg w Europie, zdradzająca prace inżynierskie. Badania dendrochronologiczne budulca drewnianego umożliwiły dokładne prośba wieku kosztowny. Została płeć piękna wykonana w roku 3807 ewentualnie 3806 p.n.e..

Drogę odkryto w czasie wydobywania torfu w roku 1970 i nazwano ją imieniem odkrywcy Raya Sweeta. Rozwiązanie o długości naokoło 2 km prowadziła przez mokradła pośród ówczesną wyspą niedaleko dzisiejszej wsi Westhay a wałem obok Shapwick. Była częścią sieci dróg istniejących wówczas na terenie równiny.

Struktura drogi

Drogę wybudowano w XXXIX wieku p.n.e. w okresie neolitu. Składała się z prosto wbitych słupów wykonanych z popiołu, dębu i lipy, które podpierały listwy dębowe kładzione w poprzek na całej powierzchni. Przekrzywienie podstaw słupów wskazuje, że były pozyskiwane ze ścinanego drewna.

Droga była budowana wybitnie żwawo. Na agregat trasy składało się nad 4000 metrów płaskich elementów drewnianych podpartych 2000 metrami bali i 6000 kołkami. Prace mogły stać się wykonane wiosną roku 3806 p.n.e. przez 10 osób pracujących przez skończony dzień.

Zważywszy na podmokłość terenu, substancja budulcowy musiał być uzyskany w innym miejscu i przetransportowany na miejscowość budowy.

Większość cenny znajduje się w tej chwili w oryginalnym miejscu, dokąd prowadzi się prace konserwacyjne, głównie osuszające rola. Niektóre elementy znajdują się w British Museum.

Miejsce nie jest udostępnione do zwiedzania.

Przypisy

1. ↑ 1,0 1,1 New Scientist: Science: The day the Sweet Track was built (en). .
2. ↑ .
3. ↑ Robin Williams, Romey Williams: The Somerset Levels. Bradford on Avon: Ex Libris Press, 1992. ISBN 0948578386. 
4. ↑ 4,0 4,1 British Museum: Section od the Sweet Track (en). .
5. ↑ Sweet Track (Peat Moors Centre) (en). .
6. ↑ The Sweet Track (en). .
7. ↑ Sytuacja bez wyjścia Hill-Cottingham, Briggs, D., Brunning, R., King, A. & Rix, G: The Somerset Wetlands. Somerset Books, 2006. ISBN 0-86183-432-1. 
8. ↑ Digital digging: Sweet Track, Shapwick Heath. (en). .

Brendan

Bandera
Irlandia

Znak wywoławczy
ENDA (nieoficjalnie)

Data budowy
1976

Data wodowania
24 stycznia 1976

Stocznia
Stocznia jachtowa w Crosshaven, Irlandia

Materiał
Drewniany osnowa spłacony skórą

Typ
jacht żaglowy

Typ ożaglowania
rejowe

Powierzchnia ożaglowania
podstawowe: 61 m²

Liczba żagli
2

Ilość masztów
2

Wysokość maks. masztów (H)
5,80 m

Długość całkowita (L)
11 m

Szerokość (B)
2,5 m

Wyporność
ok. 5 T

Załoga
4-5 (pierwotnie ok. 17)

Brendan – łódź, zbudowana z drewna i skóry, będąca repliką łodzi używanej w średniowieczu na terenach Irlandii. W latach 1976-1977 kilkuosobowa załoga z Timem Severinem na czele przepłynęła na tej łodzi z Irlandii do Ameryki Północnej przez Islandię.

Spis treści

• 1 Geneza
• 2 Budowa
• 3 Podróż
• 4 Prędkość
• 5 Konsekwencje
• 6 Źródła:

//

Geneza

Tim Severin, podróżnik i poszukiwacz tudzież jego mężatka Dorothy, mediewistka, zwrócili uwagę, iż twórczość Navigatio Sancti Brendani Abbatis (Podróż świętego Brendana, biskupa) różni się od typowych hagiografii. Nie opisuje cudów, dokonanych przez świętego, wprawdzie zawiera dokładne dane geograficzne. Severinowie skłonili się ku tezie, głoszonej przez część badaczy, iż Navigatio nie jest wytworem fantazji, ale wręcz opisem rzeczywistej podróży. Porównując relacja i kontekst geograficzne (prądy morskie, przeważające wiatry, wyspy) Tim Severin doszedł do wniosku, iż podróż mogła mieć przewagę z Irlandii przez Islandię do Ameryki Północnej, stawiając tym samym irlandzkich zakonników jak odkrywców Ameryki w VI wieku. Słabym punktem tej teorii było, zawarte wyraźnie w Navigatio fraza, iż podróż odbyto w łodzi pokrytej skórą. Uważano, iż skóra namoczona na długo w wodzie, gnije i traci swoje właściwości mechaniczne.

Aby pokazać, iż podróż tak bardzo jest możliwa, Tim Severin postanowił wykuć łódź podobną do używanej przez św. Brendana i poddać próbie, to znaczy prawdopodobnie kobieta przepłynąć ocean.

Budowa

W latach 70 XX wieku, na zachodnim wybrzeży Irlandii były nadal używane łodzie (curragh) o kadłubie w postaci szkieletu z listew drewnianych, obciągniętego brezentem. Rozmawiając z ludźmi, którzy takie łodzie budowali i używali, i poznając źródła pisane, Severin doszedł do wniosku, iż jest dozwolone w tej technologii spełnić łódź należycie dużą do dalekich rejsów. W czasie konsultacji ze specjalistami od garbarstwa oceniono, iż skóra wołowa, garbowana niedaleko użyciu kory dębu, sprawność znaną nuże w starożytności, być może trwać dłużej niż w wodzie przez dłuższy pora, zwłaszcza po nasączeniu jej lanoliną.

Projekt łodzi wykonał architekt brytyjski, Colin Mudie, ogorzały w projektowaniu nietypowych konstrukcji, małych łodzi i żaglowców.

Wręgi wykonano z listew jesionowych o przekroju 5×1,5 cm, wzdłużniki z listew 6,5×1,5 cm, Podwójną okrężnicę z desek dębowych 15×2,5 cm. Łódź miała dwoje maszty o wysokości 3,65m i 5,80 m. Na każdym z masztów podnoszono żagiel rejowy: Fok o powierzchni podstawowej 18 m2 i ostrze- 43 m2. Powierzchnię żagli wolno było podnieść, doczepiając bonnety. Żagle wykonano z płótna lnianego.

Aby obniżyć znoszenie zastosowano miecze boczne.

Dla zwiększenia komfortu i bezpieczeństwa, wieksza część łodzi nakryto z góry brezentem, tworząc częścowo zamknięte przestrzenie, zabezpieczające załogę i sprzęt zanim wpływami atmosferycznymi.

Łódź zbudowano w stoczni jachtowej w Crosshaven. Wręgi i wzdłużniki połączono za pomocą wiązania paskami skóry, a zespół pokryto 49 skórami, o grubości naokoło 6 mm, szytymi ręcznie. Wykonano powyżej 3 km szwów. Wodowanie odbyło się 24 stycznia 1976.

Podróż

17 maja 1976 Brendan wyruszył, z 5 osobowa załogą, z Brandon Creek hrabstwie Kerry w Irlandii. Zawijając po drodze do północnej Irlandii, na Hebrydy i Wyspy Owcze dotarł 16 lipca do Reykjaviku na Islandii.

Ze względu na złe sytuacja lodowe na dalszej trasie i późną porę, rejs przerwano, hangarując Brendana w Reykjaviku.

W 1977 roku podróż kontynuowało 4 żeglarzy.

Wyruszyli 7 maja z Reykjawiku. Ze względu na zalodzenie nie zawinięto na Grenlandię. Płynąc skrajem lodu Brendan kilkakrotnie przedzierał się przez pak pokryty lodem i growlery. 18 czerwca lód uszkodził poszycie, przebijając je na długości kilkunastu centymetrów, toż załoga zdołała naszyć łatę uszczelniającą. 26 czerwca ekskursja dotarła do wyspy Peckford, w archipelagu Wadhamów Zewnętrznych, naokoło 250 km na północny zachód od St. John’s w Nowej Fundlandii

Prędkość

Łódź była wyposażona w log holowany, nieco skrzętny w sąsiedztwie małych prędkościach. Maksymalne oznaczenie tego logu wynosiło 12 węzłów i było względnie często osiągane niedaleko sztormowych wiatrach. Perfekcyjny proces codzienny wyniósł 115 mil (213 km), co daje średnią prędkość 4,8 w. średni powszedni tok wynosił 40 mil.

Ze względu na małą wolumen załogi, wioseł używano właśnie do zwiększenia manewrowności łodzi w trudnych warunkach (przejścia przez ciasne miejsca, manewrowanie wśród lodu). Po podróży przeprowadzono próby wiosłowania. 10 wioślarzy nadało prędkość dookoła 5 węzłów, wiosłując w tempie regatowym.

Konsekwencje

Podróż Brendana udowodniła, iż istniała techniczna przypadek, że w średniowieczu odbywano dalekie podróże morskie w łodziach skórzanych. Plus wykazano, iż szlak „od wyspy do wyspy” z uwzględnieniem Grenlandii (która w średniowieczu była o wiele z większym natężeniem dostępna) pozwalała na odbycie podróży w etapach nie dłuższych aniżeli dwoje tygodnie, co rozwiązuje powikłanie zapasów. Później absencja chociaż dowodów archeologicznych na to, iż irlandzcy zakonny dotarli i żyli (jakże jest dozwolone uzasadniać z Navigatio) w Ameryce.

Źródła:

Tim Severin Podróż “Brendana”, Czasopismo Morskie, Gdańsk 1983, ISBN 83-215-4403-7