Ossuarium Jakuba (zwane również Ossuarium Świętego Jakuba czy też Ossuarium Jakuba, syna Józefa, brata Jezusa) - popielnica pochodząca z ok. 63 r. n. e. zawierająca domniemane resztki kostne Jakuba Sprawiedliwego, pierwszego biskupa Jerozolimy.

Spis treści

• 1 Historia
• 2 Wygląd
• 3 Wątpliwości dotyczące autentyczności obiektu
• 4 Nowe ustalenia
• 5 Bibliografia
• 6 Linki zewnętrzne

//

Historia

Ossuarium Jakuba stało się znane jesienią 2002 roku, jak na łamach pisma Biblical Archaeology Review nauczyciel z Sorbony - Andre Lemaire - język francuski epigraf - opublikował towar o tym zabytku. Co do jednego z redaktorem naczelnym pisma Hershelem Shanksem stwierdził z całą pewnością, iż jest to autentyczne ossuarium świętego Jakuba i potwierdza ono koligacja świętego z Jezusem Chrystusem. Lemaire odkupił sztuczny wytwór od Odeda Golana - inżyniera z Tel Awiwu, wpierw w tej chwili oskarżanego o podrabianie zabytków. W pojedynkę Golan nie pamięta od kogo kupił sprawa, jakkolwiek twierdzi iż znalezisko pochodzi z nekropolii Silwan, poniżej Jerozolimą. Okoliczność ów zgadzał by się z przypuszczalnym miejscem pochowania Jakuba Sprawiedliwego. Odkrycia ossuarium wywołał niepokój wśród specjalistów i społeczności chrześcijan. W trakcie licznych międzynarodowych konferencji naukowych, część badaczy zaczęła kwestionować autentyczność urny. Izraelski Departament do spraw Starożytności powołał tym samym specjalną komisję do zbadania sprawy omawianego ossuarium, a ponadto Steli Joasza W składzie komisji znaleźli się: Yuval Goren z Uniwersytetu w Tel Avivie i jego współpracownik geolog Avner Ayalon z Israel Antiquites Authority. Latem 2003 komitet opublikowała wyniki powtórnych analiz, stwierdzając, iż oba zabytki są przyzwoicie przygotowanymi falsyfikatami. Oded Golan został postawiony w ilość oskarżenia za podrabianie zabytków.

Wygląd

Przedmiot ma prostą budowę i jest nisko zdobny, co jest charakterystyczne na rzecz mentalności pierwszych chrześcijan. Ossuarium wykonano z kredy osadowej, pochodzącej z Mount Scopus w Jerozolimie. Jego rozmiary to 50 cm długości u element, 56 cm długości w pobliżu górnej krawędzi, 25 cm szerokości i 30 cm wysokości. Na jednym z dłuższych boków, znajdują się ozdobne rozety. Z drugiej okolica ossuarium wyryto po aramejsku inskrypcję - “Ya’akov bufet Yosef akhui di Yeszua” (”Jakub potomek męski Józefa, towarzysz Jezusa”). Litery wyryte są klasyczną aramejską kursywą, bez przerw pośrodku wyrazami i przypominają inne napisy z okresu herodiańskiego. ów jakość urny datowany jest na miesiączka pośrodku 20 a 70 rokiem n.e.

Wątpliwości dotyczące autentyczności obiektu

Andre Lemaire datuje twór na 63 rok kalendarzowy n.e. Opiera się w sąsiedztwie tym na:

• budowie samego ossuarium, które jest zgodne ze szkołą Szammaja - jednego z ważniejszych rabbich tego okresu
• analizie kursywy, która wyszła z użycia nim zwycięstwem Rzymian na Judeą w roku 70 n.e., a co więcej zawierające litery natychmiast nawiązujące do nowego stylu (podług Lamaire wskazuje to na 60-70 n.e.)

Według jego wyliczeń w Jerozolimie w tym okresie mogło żyć naokoło 20 osób imieniem Jakub, którzy mogli mieć ojca Józefa i brata o imieniu Syn boży. Wedle tradycji na urnach tego typu niesłychanie sporadycznie podawano nazwa innej osoby z rodziny aniżeli właśnie ojca. Za każdym łącznie musiała być to stan w jakikolwiek postępowanie znacząca i ważna. Naturalnym skojarzeniem wedle Lemaire jest wobec tego stosunek do Jezusa Chrystusa. Józef Flawiusz w dziele “Antiquitates Judaicae” wspomina o śmierci “(…) Jakuba, brata Jezusa zwanego Chrystusem (…)” w roku 62 n.e. Bo ceremoniał funeralny wymagał roku przygotowań do złożenia trup w ossuarium, dlatego Lemaire mówi o roku 63. Aczkolwiek od początku pojawiały się wątpliwości. Krajowy archeolog Zdzisław Kapera, w artykule “Powikłanie datowania i interpretacji tak bardzo zwanego ossuarium Jakuba syna Józefa brata Jezusa” przedstawia swoje wątpliwości:

• czemu napis nie jest po tej samej stronie co rozety (w tamtym miejscu powinna się znajdować)?
• czemu warstwa ossuarium nie pasuje do niego dokładnie?
• czy ossuarium na chyba pochodzi z lat 60. I wieku? wydatowane jest na podstawie tekstu Józefa Flawiusza i niedużo przekonującym wyliczeniu prawdopodobieństwa, opartym na wątpliwych danych;
• tylko jeden prawdziwy dowód potwierdza wiarogodność obiektu - jest zanim plon badań geologicznych potwierdzających jerozolimskie konduita obiektu

Rochelle I. Altman - specjalistka w zakresie historii piśmiennictwa, stwierdziła, iż słowa “towarzysz Jezusa” zostały wykonane najprawdopodobniej inną ręką, niewiele innym stylem aniżeli resztka inskrypcji. W roku 2003 komitet Izraelskiego Departamentu do spraw starożytności, potwierdziła to zapewnienie, datując ostatnie słowa napisu na dwanaście miesięcy 2000. Patynę, którą były pokryte, uznano za spreparowaną.

Nowe ustalenia

W nad dwaj lata po oskarżeniu Odeda Golana jego adwokaci ujawnili nieznany argument mający składać zeznanie, iż inskrypcja nie został wyryty naokoło 2000 roku. Są to zdjęcia ossuarium, na których niechybnie inskrypcję. Zgodnie z pieczęcią na ich odwrocie zrobiono je w marcu 1976 roku. Autentyczność zdjęć potwierdził na nakaz obrony były znawca FBI.

W 2005 roku nowe badania ossuarium przeprowadził prof. Wolfgang E. Krumbein z Uniwersytetu w Oldenburgu - fachman w zakresie geologii, geochemii i mikrobiologii. Stwierdził on, iż inskrypcja na ossuarium nie przypuszczalnie być współczesnym fałszerstwem, dlatego że “musiało upłynąć minimum 50 - 100 lat, ażeby powstał swoisty zbiór patyny, której ślady istnieja wewnatrz napisu”. Prof. Wolfgang Krumbein zbadał patynę w innych miejscach ossuarium i stwierdził, iż jest identyczna z tą, która występuje do środka napisu, a wskutek tego tekst jest tak bardzo przyprószony siwizną jakże grobowiec, zaś grobowiec jest bez wątpienia antyczny. Prof. Krumbein napisał - odnosząc się do ustaleń izraelskiej komisji z 2003 r. - “Wnioski ze sprawozdania Gorena, Ayalona i ich kolegów mają swe geneza w serii błędów, pochopnych założeń, uprzedzeń, niewłaściwej metodologii, błędnej geochemii…”.

Bibliografia

• “Ossuarium Jakuba, brata Jezusa. Rewelacja, które podzieliło uczonych”, posada zbiorowa, The Zagadka Press, 2003
• “Archeolog czyta Biblię - nowe odkrycia: fałszerstwa czyli wyzwania na rzecz wiary?”, Mariusz Rosik, magazyn TUM Wrocławskiej Księgarni Archidiecezjalnej, Wrocław 2006

Linki zewnętrzne

• artykuł “Kłopot datowania i interpretacji do tego stopnia zwanego ossuarium Jakuba syna Józefa brata Jezusa” Z.I.Kapery
• [http://www.nadzieja.pl/czytelnia/artykuly/nowe/ossuarium_jakuba.html towar "Ossuarium Jakuba

i inne odkrycia biblijne" Alfred J. Palla]

• artykuł “Ossuary was genuine, inscription was faked” R.I.Altman
• artykuł “Observing the Ossuary” P.Flesher
• artykuł “Update—Finds or Fakes?”, Forgery Bombshell, Biblical Archeology Society, May 16, 2006; demonstracja badań prof. Wolfganga Krumbeina
• artykuł “Collector accused of forging ‘James ossuary’ says old photos prove authenticity” Amiram Barkat, Haaretz.com, Fri., February 09, 2007 Shvat 21, 5767

To jest przed chwilą zarzewie artykułu związanego z archeologią. Pod warunkiem potrafisz, rozbuduj go.

Farawahar- przenośnia zaratusztrianizmu zdobiący trumnę księżniczki perskiej

Księżniczka perska ewentualnie mumia perska - zmumifikowane zwłoki domniemanej perskiej księżniczki odkryte w pakistańskim Beludżystanie w październiku 2000 roku. Po ogromnym rozgłosie medialnym, kto nadano znalezisku, w wyniku dalszych badań mumia okazała się archeologicznym fałszerstwem, w którym posłużono się najprawdopodobniej ciałem ofiary współczesnego morderstwa.

Spis treści

• 1 Odkrycie
• 2 Identyfikacja
• 3 Spór o własność
• 4 Wątpliwości
• 5 Dalsze koleje życia ciała

//

Odkrycie

Mumia perska została odkryta 19 października 2000 w następstwie doniesienia otrzymanego przez stosowne pakistańskie władze, że pewien Ali Akbar posiada kasety wideo z nagraniem mumii przeznaczonej do nielegalnej sprzedaży na czarnym rynku. Akbar doprowadził policję do domu przywódcy plemiennego Waliego Mohammeda Reekiego w beludżystańskim Kharanie, w pobliżu granicy z Afganistanem. Reeki opowiedział funkcjonariuszom, iż otrzymał zwłoki od Irańczyka nazwiskiem Szarif Szah Bakhi, kto podobno odnalazł je po trzęsieniu ziemi w Kwecie. Mumię zamierzano sprzedać na czarnym rynku starożytnych zabytków za równowartość 11 do 30 milionów dolarów. Akbar i Reeki zostali oskarżeni o pogwałcenie przepisów o ochronie zabytków, co jest przestępstwem zagrożonym w Pakistanie karą pozbawienia wolności do lat dziesięciu.

Identyfikacja

26 października 2000 roku na planowo zwołanej konferencji prasowej pakistański archeolog dr Ahmad Hasan Dani z Uniwersytetu Quaid-i-Azam w Islamabadzie ogłosił, iż mumia najprawdopodobniej jest ciałem kobiety z królewskiego rodu, pochodzącym z naokoło 600 roku p.n.e.

Zwłoki zostały zabalsamowane w podejście specyficzny na rzecz starożytnego Egiptu i pochowane w złoconej, drewnianej trumnie z inskrypcją w piśmie klinowym wyrytą do wewnątrz kamiennego sarkofagu. Trumna ozdobiona była dużym, rzeźbionym wyobrażeniem farawaharu - uskrzydlonego dysku będącego jednym z najważniejszych symboli religijnych zaratusztrianizmu. Mumia spoczywała na warstwie mieszaniny wosku i miodu, przykryta kamienną płytą. Na jej skroniach umieszczona była złota fermata. Tekst na napierśniku głosiła, że było to kości względnie nieco znanej Rodugune, córki władcy perskiego Kserksesa I, członkini królewskiego rodu Achemenidów (Jam jest córką Wielkiego Króla Kserksesa. Jam jest Rodugune, alternatywna edycja tłumaczenia: Jam jest Ruduamna bądź Rudumna).

Archeolodzy wysunęli podejrzenie, iż płeć słaba ta mogła być egipską księżniczką, którą poślubił perski książę, albo także córką króla perskiego Cyrusa Wielkiego z dynastii Achemenidów. Póty natomiast nie było dowodów na stosowanie w Persji mumifikacji, będącej praktyką pogrzebową charakterystyczną na rzecz cywilizacji egipskiej.

Spór o własność

Po ogłoszeniu odkrycia władze Iranu a Pakistanu rozpoczęły spór o kanon własności starożytnego ciała. Irańska Zrzeszenie Dziedzictwa Kulturalnego ogłosiła, iż mumia - jak pozostałości członkini perskiej rodziny królewskiej - musi stać się zwrócona Iranowi. Pakistański Departament Archeologii był chociaż zdania, iż ponieważ mumia została odkryta na terenie Beludżystanu, powinna pozostać w Pakistanie. Swoje żądania wysunęli również afgańscy Talibowie. Społeczność Kwety domagała się od policji ponownego sprowadzenia ciała do miasta.

Ostatecznie w listopadzie 2000 roku mumia została wystawiona na widok globalny w Muzeum Narodowym Pakistanu.

Wątpliwości

Informacje o odkryciu perskiej mumii zachęciły amerykańskiego archeologa Oscara White’a Muscarellę do ujawnienia incydentu, do jakiego doszło w marcu tamtego roku, jak proszek on okazję przypatrzeć się fotografie podobnej mumii. Amanollah Riggi, mediator pracujący w imieniu niezidentyfikowanego pakistańskiego handlarza antykami, zwrócił się do niego przedstawiając jej właścicieli w charakterze zaratusztriańską rodzinę, która nabyła truchło kędyś na wsi. Subiekt twierdził na podstawie inskrypcji klinowej na napierśniku, że jest to padlina córki króla Kserksesa.

Tekst klinowaty na napierśniku zawierał część znajdującej się w zachodnim Iranie słynnej inskrypcji naskalnej z Behistunu. Tekst behistuńska powstała za rządów Dariusza Wielkiego - króla, którego zwierzchnictwo przypada na miesiączka późniejszy aniżeli Cyrusa. Podczas gdy pośrednik handlarza przesłał kawałek trumny żądany do datowania izotopowego, wykonane eksperyment wykazało, iż trumna liczy sobie maksimum 250 lat. Muscarella, podejrzewając fabrykacja, zerwał dotyk z handlarzem tudzież poinformował o incydencie Interpol i FBI.

Kiedy szef Instytutu Cywilizacji Azjatyckich w Islamabadzie dr Ahmad Hasan Dani poddał trumnę badaniu, doszedł do wniosku, iż nie jest płeć piękna tak bardzo stara jakże padło. Spodnia warstwa, na którym spoczywała mumia, liczył sobie jeżeli w ogóle 5 lat. Dani skontaktował się wówczas z Asmą Ibrahimem, kustoszem Muzeum Narodowego Pakistanu w Karaczi, kto przeprowadził dokładniejsze badania.

Inskrypcja napisana była w strategia niedozwolny z zasadami gramatyki języka perskiego, określenie księżniczki w miejsce w perskiej formie Wardegauna zapisano w greckiej wersji Rhodugune. Tomografia komputerowa zaś doświadczenie rentgenowskie przeprowadzone w Szpitalu Aghi Khana wskazywały, iż mumifikacja, na przekór wcześniejszym przypuszczeniom, nie została przeprowadzona zgodnie z egipskimi zwyczajami. Mnogość organów wewnętrznych zostało usuniętych, natomiast mózg pozostawiono do wewnątrz czaszki. Ścięgna były nienaruszone rozkładem, co nie przystawało do przyjętej wprzódy datacji.

Dalsze historia ciała

W opublikowanym 17 kwietnia 2001 roku raporcie Ibrahim stwierdza, że Perska Księżna była w rzeczywistości dziś żyjącą kobietą zmarłą w wieku naokoło 21 lat, bodajże w 1998 ewentualnie 1999 roku. Przyczyną śmierci było przypadkiem natarcie tępym narzędziem w szyję. Jej zęby zostały przedtem śmiercią usunięte, a złącze biodrowy, misa i charakter uszkodzone, przed truchło wypełniono proszkiem. Milicja rozpoczęła badanie w sprawie podejrzenia o popełnienie morderstwa, w wyniku którego zatrzymano w Beludżystanie wielu podejrzanych.

Ciałem kobiety zajęła się pakistańska fundacja Edhi, która 17 kwietnia 2001 przeprowadziła stosowną ceremonię pogrzebową.